به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «بیان روز»،و به نقل از سفیرافلاک از دشت‌های حاصلخیز پلدختر تا بازارهای استان‌های هم‌جوار، گوجه‌فرنگی روایتگر تلاش دستانی است که از دل خاک، برکت و روزی می‌آفرینند؛ محصولی که امسال با پیش‌بینی برداشت ۱۲ هزار و ۵۰۰ تُن، بار دیگر جایگاه پلدختر را به‌عنوان قطب تولید گوجه‌فرنگی لرستان به رخ می‌کشد.
پلدختر، سرزمین دشت‌های آفتاب‌خورده و خاک‌های حاصلخیز، این روزها در تب‌وتاب برداشت محصولی سرخ‌رنگ است؛ گوجه‌فرنگی‌هایی که حاصل ماه‌ها تلاش، امید و صبوری کشاورزان هستند و اکنون از مزارع به‌سوی بازارها روانه می‌شوند تا ثمره دسترنج مردمان این دیار را به سفره‌ها برسانند.
در این سرزمین، فصل برداشت تنها پایان یک دوره کشت نیست، بلکه آغاز روایت دیگری از زندگی و تلاش است؛ روایتی که در شیارهای زمین، میان ردیف‌های سبز بوته‌ها و در سبدهای سرخ گوجه‌فرنگی جان می‌گیرد. هر محصول، نشانی از روزهایی است که کشاورز با امید به آسمان چشم دوخته و با دستان پرتلاش خود بذر فردایی پربار را در دل خاک نشانده است.
واشیان و چم‌مهر، از مناطق شاخص تولید گوجه‌فرنگی پائیزه پلدختر، این روزها جلوه‌ای تماشایی از سخاوت زمین را به نمایش گذاشته‌اند؛ دشت‌هایی که سرخی محصول در آنها با سبزی مزارع درآمیخته و حاصل تلاش کشاورزان، راهی بازارهای شهرستان و استان‌های هم‌جوار می‌شود.
گوجه‌فرنگی در پلدختر فراتر از یک محصول کشاورزی، بخشی از زندگی و معیشت مردمان این منطقه است؛ محصولی که چرخهای اقتصاد روستایی را به حرکت درمی‌آورد و برای صدها نفر به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم فرصت اشتغال فراهم می‌کند. از روزهای کاشت و داشت تا فصل برداشت، زنجیره‌ای از تلاش و همکاری شکل می‌گیرد که رونق آن در زندگی بسیاری از خانواده‌ها جریان دارد.
آب‌وهوای مساعد، خاک حاصلخیز و درآمد اقتصادی مناسب، دست‌به‌دست هم داده‌اند تا کشت گوجه‌فرنگی در این شهرستان جایگاهی ویژه پیدا کند. کشاورزان پلدختری نیز با بهره‌گیری از این ظرفیت‌ها، در دو فصل بهاره و تابستانه به کشت این محصول می‌پردازند و هر سال بر گستره مزارع سرخ این دیار افزوده می‌شود.
مشکلات و گرانی بر دوش کشاورزان
جای خالی صنایع تبدیلی همچنان در پلدختر احساس می‌شود؛ حلقه‌ای که می‌تواند سرخی گوجه‌فرنگی‌های پلدختر را از مزارع به چرخهای گسترده‌تر از تولید و ارزش‌آفرینی پیوند بزند. نبود کارخانه‌های رب‌سازی و سردخانه‌ها، یکی از دغدغه‌های مهم کشاورزان است؛ چراکه محصولی که با رنج و زحمت فراوان به دست می‌آید، شایسته آن است که با فراهم‌شدن امکانات نگهداری و فرآوری، ارزش واقعی خود را پیدا کند و ثمره تلاش تولیدکنندگان به بهترین شکل حفظ شود. بی‌شک توسعه صنایع تبدیلی، علاوه بر جلوگیری از هدررفت محصولات کشاورزی، می‌تواند زمینه‌ساز رونق اقتصادی، افزایش درآمد کشاورزان و ایجاد فرصت‌های شغلی تازه در این منطقه باشد.
امیرحسین احمدی، کشاورز اهل روستای منطقه واشیان در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی سفیرافلاک، از میزان تولید گوجه‌فرنگی و مشکلات پیش روی کشاورزان در فصل برداشت خبر داد و اظهار داشت: کشت گوجه‌فرنگی را از اوایل خردادماه آغاز کردیم و اکنون با فرارسیدن آبان‌ماه، مشغول برداشت محصول هستیم. امسال دو مرحله کشت گوجه‌فرنگی داشتیم که تاکنون بین ۳۰ تا ۴۰ تُن محصول برداشت شده و پیش‌بینی می‌کنیم این میزان تا پایان فصل به ۸۰ تا ۱۰۰ تُن برسد.
وی افزود: میزان برداشت محصول در هر هکتار بین ۸۰ تا ۱۰۰ تن است که البته این مقدار به نوع بذر، شیوه کاشت و کیفیت زمین بستگی دارد.
این کشاورز با اشاره به افزایش چشمگیر هزینه‌های تولید و برداشت عنوان کرد: گرانی سبد، سموم و کودهای کشاورزی فشار زیادی به کشاورزان وارد کرده و موجب شده درآمد چندانی نصیب تولیدکنندگان نشود. باوجود افزایش هزینه‌ها، قیمت فروش محصول متناسب با این گرانی‌ها افزایش نیافته است.
احمدی با بیان اینکه هزینه‌های کارگری و تهیه سبد نسبت به سال گذشته افزایش قابل‌توجهی داشته است، گفت: سال گذشته هر جفت سبد را حدود ۴۰ هزار تومان خریداری می‌کردیم، اما امسال قیمت آن به ۹۰ تا ۱۰۰ هزار تومان رسیده است. همچنین دستمزد روزانه کارگر که سال گذشته ۵۰۰ تا ۶۰۰ هزار تومان بود، امسال به یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان افزایش‌یافته است.
وی ادامه داد: محصول تولیدی خود را به میدان‌های میوه و تره‌بار اهواز و دزفول ارسال می‌کنیم، اما قیمت‌ها بسیار پائین است و هزینه‌های تولید با درآمد حاصل از فروش همخوانی ندارد
این گوجه‌کار نبود میدان میوه و تره‌بار مناسب در منطقه را از دیگر مشکلات کشاورزان دانست و تصریح کرد: به دلیل نبود بازار فروش مناسب، مجبور هستیم محصولات خود را به شهرهایی همچون اهواز، دزفول، خرم‌آباد و حتی کردستان ارسال کنیم؛ آن هم با قیمت‌هایی پائین که سود چندانی برای کشاورز باقی نمی‌گذارد.
وی در پایان خواستار توجه مسئولان به مشکلات گوجه‌کاران، ایجاد زیرساخت‌های مناسب برای عرضه محصولات کشاورزی و حمایت از تولیدکنندگان در برابر افزایش هزینه‌های تولید شد.
نظری دیگر کشاورز منطقه واشیان با اشاره به استفاده از روش‌های نوین کشت برای مدیریت منابع آبی اظهار داشت: امسال به‌منظور جلوگیری از مصرف بی‌رویه آب، کشت گوجه‌فرنگی را با استفاده از نوار تیپ انجام دادیم که این روش نقش مؤثری در کاهش مصرف و جلوگیری از هدررفت آب داشته است.
وی افزود: استفاده از نوار تیپ علاوه بر کاهش مصرف آب، موجب افزایش تناژ تولید و سهولت آبیاری شده و کشاورزان می‌توانند با مدیریت بهتر منابع آبی، محصول بیشتری برداشت کنند.
این کشاورز منطقه واشیان با اشاره به تسهیل عملیات کشاورزی عنوان کرد: برای سم‌پاشی و کوددهی از تراکتور استفاده می‌کنیم و دیگر نیازی به کرت‌بندی و جوی‌بندی مانند روش‌های گذشته نیست که این موضوع نیز در کاهش مصرف آب و افزایش باردهی محصول تأثیرگذار بوده است.
خانم احمدی که مشغول برداشت گوجه‌فرنگی است با اشاره به ساعات فعالیت در فصل برداشت گوجه‌فرنگی اظهار داشت: روزانه از ساعت ۷ صبح تا ۱۱ ظهر مشغول برداشت محصول هستیم و پس از استراحت، فعالیت خود را از ساعت یک تا پنج بعدازظهر ادامه می‌دهیم.
وی افزود: برداشت گوجه‌فرنگی کاری دشوار و زمان‌بر است و کشاورزان در فصل برداشت با تلاش مستمر سعی می‌کنند محصول خود را جمع‌آوری و برای عرضه به بازار آماده کنند.
مبارزه با آفت‌ها
فیض‌الله بزرگی، مسئول حفظ نباتات جهاد کشاورزی پلدختر در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «بیان روز» اظهار داشت: در سال زراعی جاری بیش از ۲۵۰ هکتار از اراضی آبی شهرستان پلدختر به کشت گوجه‌فرنگی اختصاص‌یافته است.
وی با اشاره به اجرای روش‌های نوین مبارزه با آفات کشاورزی افزود: به‌منظور جلوگیری از پیامدهای نامطلوب مصرف بی‌رویه سموم شیمیایی و حرکت به سمت تولید محصولات سالم و ارگانیک، مبارزه با آفت هلیوتیس گوجه‌فرنگی به روش تلفیقی (IPM) در دستور کار قرار گرفته است.
مسئول حفظ نباتات جهاد کشاورزی پلدختر تصریح کرد: در این طرح از دو نوع زنبور مفید شامل براکون و تریکوگراما استفاده شده که طی سه مرحله در مناطق زیر کشت گوجه‌فرنگی رهاسازی شده‌اند.
بزرگی با تشریح نحوه عملکرد این زنبورها گفت: زنبورهای براکون و تریکوگراما با تخم‌گذاری روی مراحل مختلف زیستی آفت، موجب پارازیته شدن و در نهایت ازبین‌رفتن آن می‌شوند و به‌این‌ترتیب جمعیت آفت در مزارع کنترل می‌شود.
وی خاطرنشان کرد: استفاده از این روش زیستی علاوه بر کاهش وابستگی به سموم شیمیایی، در حفظ محیط‌زیست، کاهش باقیمانده سموم در محصولات کشاورزی و تولید محصول سالم‌تر نقش مؤثری دارد.
جای خالی کارخانه رب‌سازی
علی ولی‌پور، مسئول زراعت جهاد کشاورزی پلدختر در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی سفیرافلاک با بیان اینکه پلدختر رتبه نخست گوجه‌فرنگی در استان لرستان است، اظهار داشت: ۲۵۰ هکتار از اراضی پلدختر به کشت گوجه‌فرنگی اختصاص پیدا کرده و برداشت پائیزه گوجه‌فرنگی در مزارع پلدختر از اول آبان‌ماه آغاز شده و تا پایان این ماه ادامه دارد.
وی با اشاره به متوسط عملکرد ۵۰ تُن گوجه‌فرنگی در هر هکتار افزود: بر اساس پیش‌بینی‌های انجام‌شده، امسال ۱۲ هزار و ۵۰۰ تُن محصول از مزارع شهرستان برداشت خواهد شد که علاوه بر تأمین نیاز بازار داخلی، به استان‌های هم‌جوار نیز ارسال می‌شود.
مسئول زراعت جهاد کشاورزی پلدختر با اشاره به اینکه واشیان و چم مهر قطب تولید گوجه‌فرنگی پائیزه در پلدختر است، عنوان کرد: کشت گوجه‌فرنگی در رونق اقتصادی و ایجاد اشتغال نقش مؤثری دارد و این محصول به‌صورت مستقیم برای ۲۵۰ نفر و برای ۵۰۰ نفر به‌صورت غیرمستقیم اشتغال‌زایی ایجاد کرده است.
ولی‌پور شرایط آب‌وهوایی مساعد و درآمد اقتصادی مناسب را از مهم‌ترین عوامل توسعه کشت گوجه‌فرنگی در پلدختر دانست و گفت: فراهم بودن این شرایط موجب شده کشاورزان در دو فصل بهاره و تابستانه نیز به کشت این محصول بپردازند و سطح زیر کشت آن هر سال روند افزایشی داشته باشد.
وی درباره ارقام مورداستفاده در مزارع گوجه‌فرنگی شهرستان تصریح کرد: کشاورزان عمدتاً از ارقام هیبریدی خارجی شرکت ساکاتا استفاده می‌کنند که به دلیل برخورداری از عملکرد بالا و مقاومت در برابر آفات، بیماری‌ها و تنش‌های محیطی، مورد استقبال تولیدکنندگان قرار گرفته‌اند.
مسئول زراعت جهاد کشاورزی پلدختر نبود صنایع تبدیلی و تکمیلی را از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی گوجه‌کاران شهرستان برشمرد و خاطرنشان کرد: نبود کارخانه‌های رب‌سازی و سردخانه‌ها موجب شده ظرفیت‌های این بخش به طور کامل بالفعل نشود.
ولی‌پور با تأکید بر ضرورت جذب سرمایه‌گذاران در حوزه صنایع کشاورزی، افزود: امیدواریم با فراهم‌شدن زمینه سرمایه‌گذاری، کارخانه‌های فرآوری و تولید رب گوجه‌فرنگی در شهرستان احداث شود تا ضمن افزایش ارزش افزوده محصولات، زمینه توسعه اقتصادی، کاهش ضایعات کشاورزی و ایجاد اشتغال پایدار در منطقه فراهم شود.
امروز سرخی دشت‌های پلدختر تنها رنگ گوجه‌فرنگی نیست؛ رنگ امید، تلاش و زندگی مردمانی است که با دستان پینه‌بسته، از دل خاک حاصلخیز، برکت می‌رویانند. دشت‌هایی که هر فصل، داستانی تازه از پیوند انسان و زمین روایت می‌کنند و چشم‌اندازشان با توسعه زیرساخت‌های کشاورزی و صنایع تبدیلی، می‌تواند روشن‌تر از همیشه باشد.
انتهای خبر/
