به گزارش خبرنگار گروه چندرسانهای پایگاه خبری تحلیلی «بیان روز»، در دامنههای گرم و آفتابخورده زاگرس، جایی میان صخرههای استوار و رودخانه خروشان کشکان، درختانی ریشه در خاک دواندهاند که هر تابستان، قصهای شیرین از برکت و تلاش را روایت میکنند؛ قصه انجیرهای سیاه پلدختر و معمولان.
مرداد که از راه میرسد، باغها جان تازهای میگیرند و دانههای سیاه و شیرین انجیر، یکی پس از دیگری از دل شاخهها سر برمیآورند. اینجا فصل برداشت، تنها آغاز یک محصول نیست؛ آغاز روزهایی پرکار برای مردمان این دیار است که دسترنج یکساله خود را از دل باغها به بازار میسپارند.
پلدختر و معمولان با هزاران هکتار انجیرستان، یکی از کانونهای مهم تولید انجیر سیاه در کشورند. درختان انجیر، سالهاست بخشی از زندگی مردم این منطقه شدهاند؛ از باغدار و کارگر گرفته تا فروشنده و خانوادههایی که روزی خود را با عطر و شیرینی این میوه گره زدهاند.
در بنلار معمولان، گسترهای از انجیرستانها چون فرشی سبز بر دامنههای زاگرس پهن شده است؛ باغهایی که در فصل برداشت، جنبوجوشی تماشایی به منطقه میبخشند و حاصلشان راهی بازارهای دور و نزدیک میشود.
انجیر سیاه اما تنها یک میوه نیست؛ سرمایهای است که میتواند از دل خاک، اشتغال بیافریند و چرخهای از تولید، فراوری و تجارت را به حرکت درآورد. از شربت و مربا گرفته تا انجیر خشک و سرکه، هر دانه آن میتواند سرآغاز خلق ارزش افزودهای باشد که سهم بیشتری از آن به سفره مردم منطقه بازگردد.
اگر امروز زیرساختهای لازم برای فراوری، بستهبندی، نگهداری و صادرات این محصول فراهم شود، انجیر سیاه میتواند از یک محصول کشاورزی فراتر رود و به پرچم اقتصادی پلدختر و معمولان در بازارهای کشور و حتی آنسوی مرزها تبدیل شود.
اینجا، در سرزمین آفتاب و زاگرس، انجیر سیاه روایتگر پیوند انسان و طبیعت است؛ روایتی که هر سال از شاخههای درخت آغاز میشود و میتواند باتدبیر و سرمایهگذاری، به داستانی بزرگ از رونق، اشتغال و آبادانی ختم شود
